Mars om de macht (te verspelen)

 

Hoe (a)politiek kan kunst zijn? In ‘Mars om de macht (te verspelen)’ vinden
film, muziek en theater elkaar in een schalkse satire op macht.

Is Stravinsky’s schijnbaar onbezorgde muziek écht zo zorgeloos? Met ‘Octet for
Wind Instruments’ (1923) klinkt subtiel de onvrede met het Russische regime.
De volbloed neoclassicistische muziek ademt orde, rust en balans. Als ware het
een dekmantel voor Stravinsky’s turbulente vertrek uit zijn vaderland in 1910.

In ‘Glumov’s Diary’ (1923) drijft de controversiële Russische filmregisseur Sergei
Eisenstein schertsend de spot met de hypocrisie van de Russische aristocratie.
De surrealistische montage en door Chaplin geïnspireerde commedia dell’arte
is een clownesk commentaar op de grootheidswaanzin. I SOLISTI speelt er live
muziek bij van de jonge componist Jasper Charlet. Hij schreef het werk voor
deze film tijdens het I SOLISTI Composers Lab in 2018.

Mauricio Kagel was een eersteklas schenenschopper en meester in de ironie.
In ‘Der Tribun’ (1979) – een hoorspel voor politiek redenaar, marsklanken en
luidspreker – zette hij het politieke populisme in zijn hemd met hoempapakoper en schuinsmarcheerdersmuziek. Jan Decleir schittert in zijn rol als hedendaags volksmenner. Zijn betoog, op tekst van Dimitri Verhulst, is er één op het absurdistische af, met snedige verzen en dubieuze zinspelingen, de komst van een nieuw tijdperk bejubelend: ‘De toekomst wenkt, de lucht klaart op en zelfs de rozen kleuren blauw. Morgen, morgen is van mij en jou.’

Jasper Charlet zet met een gloednieuw werk de symboliek van deze productie
verder, van een fanfare tot een spectaculaire climax.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© Koen Broos
Muziek Charlet, Kagel, Stravinsky Film Sergei Eisenstein Spel Jan Decleir Tekst Dimitri Verhulst Concept Francis Pollet